I coverach (prawie) wszystko – „Don’t Walk By”
To najwyżej notowana piosenka uznanego duetu autorskiego na liście piosenek wszech czasów magazynu Rolling Stone. A przecież Burt Bacharach i Hal David napisali takie hity, jak choćby: „Raindrops Keep Fallin’ On My Head” , „What the World Needs Now Is Love” i „I Say a Little Prayer”. „Walk On By” powstała w 1963 roku dla Dionne Warwick, ulubionej wokalistki kompozytora. Utwór szybko wspiął się na szczyty list przebojów, a oryginalne nagranie zostało w 1998 roku umieszczone na liście Grammy Hall of Fame.
Jak zazwyczaj w przypadku wielkiego hitu, także w tym przypadku wielu artystów postanowiło nagrać swoją wersję. No właśnie, ale czy na pewno możemy mówić o nowym spojrzeniu? Z coverami znanych piosenek ciągle jest ten kłopot, że znaczna część wykonań to jedynie próba ogrzania się przy czymś znanym, bo wtedy jest gwarancja, że zainteresuje się słuchacz. Pierwszym nowatorskim nagraniem była wersja Isaaca Hayes’a z 1969 roku. Tutaj nie ma mowy o tanim naśladownictwie, a bardzo rozbudowana instrumentalnie wersja trwa ponad 12 minut. Można ją traktować jako nowe, nieco wariacyjne odczytanie piosenki.
Zupełnie inaczej do utworu podeszła Gloria Gaynor. Jej wersja jest w klimatach typowych dla wokalistki, jest radośnie i tanecznie, mimo że tekst takiej beztroski nie sugeruje, ale czemu nie? Rozpacz może mieć różne oblicza.
Do pierwotnej wersji nawiązuje propozycja zespołu Average White Band. Tutaj jedynie nieco zmieniono stylistykę na mieszankę reggae i R&B, ale nie można muzykom odmówić kreatywności.
Ciekawa jest wersja duetu D Train, aktywnego w latach 80-ych ubiegłego wieku. Ta wersja jest bardzo ciekawa, utrzymana w stylistyce charakterystycznej dla czasów, w których zespół był najbardziej popularny. Podobno tę wersję bardzo lubił Bacharach.
Na zakończenie zostawiłem wersję australijskiego zespołu Jo Jo Zep. Warstwa muzyczna nie jest szczególnie odkrywcza, za to opowiedzenie historii za pomocą piosenki, to już coś innego. Artyści zabierają nas do Włoch krótko po zakończeniu II Wojny Światowej i pozwalają śledzić miłosną historię żołnierza. I to się nazywa kreatywność, bo nie zawsze muzyka musi być inspiracją do nowej wersji, tak jak w tym przypadku.








