Leon Thomas jest artystą niezwykłym, mimo że „Mutt” to jego drugi album. Dopiero drugi, a kolejna nagroda Grammy w kategorii R&B to spore wyróżnienie, zwłaszcza, że konkurencja była mocna. Rok wcześniej Leon Thomas zdobył statuetką dla najlepszego młodego artysty, a jeszcze wcześniej za piosenkę, którą na swojej płycie wydała SZA.
Za każdym razem pisząc o tej formacji zwracam uwagę na świeżość repertuaru. Bo tworzący Polską Wersję Hinol i Jano to nie artyści szukający swoich środków wyrazu. Im zawsze chodzi o prawdę, niezależnie czy w albumach solowych, czy nagranych w duecie.
Niedawna nominacja do nagrody Grammy to spore osiągnięcie. Zwłaszcza, że tego artystę dostrzeżono w prestiżowej kategorii progresywnego R&B. Strzał w dziesiątkę, bo niewielu z nominowanych w ostatnich latach tworzy coś tak trudnego do zdefiniowania, chociaż nie jest to muzyka za bardzo „odjechana”.
Ten album mógł umknąć uwadze, bo wydanie go w ostatnich dniach roku nie było najlepszym pomysłem. Ale nic się nie stało, bo to dziwna, jakby stworzona w kryzysie płyta. Myślę tu o kryzysie twórczym. Bardzo wyraźnym.
Tego zespołu na pewno nie poznałbym, gdyby nie nominacja do nagrody Grammy, bo to kompletnie nie moja bajka. I chyba jeszcze nie widziałem czegoś tak dziwnego – nie dość, że ktoś w ogóle zainteresował się tym albumem, to jeszcze umieścił go w prestiżowej kategorii „progressive R&B”.
Nie przypuszczałem, że pisząc od lat o coverach zajmę się piosenką, która dla wielu z nas jest jednorazowym strzałem. Bo „Macarena” to bardziej zjawisko popkulturowe, niż poważnie traktowana piosenka. A zaczęło się niewinnie, bo duet Los del Rio nagrał ją w 1993 roku, po 31 latach swojego istnienia. I pewnie niewielu słuchaczy wiedziałoby o tej formacji, gdyby nie „Macarena”.
Spięty, świadomy i bardzo dojrzały artysta nie lubi próżni. Po udanym albumie „Hardcore” nagrywa coś jeszcze bardziej odjechanego. Swoje obserwacje zamienia w zgrabne teksty. Szkoda, że warstwa muzyczna nie nadąża, ale może to także cześć koncepcji?
Kurt Elling przeżywa chyba drugą młodość – w ciągu ostatnich sześciu lat nagrał 10 albumów. Różniej długości, często bardzo krótkich, z różnymi składami, najczęściej kameralnymi, albo tylko z jednym instrumentem. Teraz, jak gdyby dla przeciwwagi, ukazuje się materiał z dużym big bandem. I znowu zaskoczenie, bo Elling przypomina nam, że to też jest jego świat.
